หลายๆคนอาจจะคิดว่าสาววายเป็นสิ่งมีชีวิตที่เกลียดสาวน้อยในการ์ตูนเป็นอย่างที่สุด พวกเธอจะรักแต่หนุ่มๆหน้าตาดีที่มีรังสีม่วงหรือไม่มีรังสีแต่ขอให้หน้าตาดีก็พอเท่านั้นแหล่ะ
อันที่จริงก็ไม่ผิดหรอกนะ =w=;;;
ไหเป๋อเป็นสาววายคนหนึ่งที่ไม่ค่อยจะชอบใจซักเท่าไหร่เวลาสาวน้อยทั้งหลายออกมาขัดจังหวะเวลาของหนุ่มๆ แต่กระนั้นก็ไม่ได้เกลียดผู้หญิงเลยทีเดียวนะ หากว่าเธออยู่ที่ทางซึ่งเราเห็นสมควร (ตัวอย่างเช่น อยู่ไกลๆจากหนุ่มๆ หรืออย่างน้อยก็ไม่พยายามเรียกร้องความสนใจจากผู้ชาย) เราก็จะรักใคร่เอ็นดูในความน่ารักของเธออยู่บ้างแหล่ะ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งสาวๆที่ออกมาพร้อมกับฉากเซอร์วิส (ฮา)
สารภาพมาซะดีๆเถอะสาวๆเอ๋ย พวกเธอก็เคยดูการ์ตูน h หรือการ์ตูนที่มีฉากเซอร์วิสมาบ้างแหล่ะ อย่ามาซึนเดเร๊ะ!
พูดถึงซึนเดเระที่ตอนนี้กำลังเรียกกันติดปาก ความจริงซึนเดเระมีมาตั้งแต่ยุคแรกๆเลยทีเดียว ตัวอย่างเช่นในละครไทย ดูก็รู้ว่ายัยนางเอกอย๊ากอยาก แต่ก็ยังปฏิเสธเสียงแข็ง หรือในการ์ตูน ที่ชอบเค้าจะตามราวีเวลาเค้าอยู่กับคนอื่น แต่พอเวลาจะให้สารภาพล่ะปากแข็งเชียว
คิดว่าหนุ่มหลายคนในที่นี้คงคลั่งสาวซึนไม่น้อย ไหเป๋อเองก็ไม่ได้เกลียดพวกเธอหรอก อันที่จริงหากว่าพวกเธอน่ารักล่ะก็บางทีก็ชอบมองอยู่ทีเดียว
วันว่างๆที่เค้าหยุดให้อ่านหนังสือนี่แหล่ะ เหมาะนักที่จะเอามาฟุ้งซ่าน เพราะงั้นเลยกะลองวาดสาวซึนดู!
ถ้าจะคิดถึงการ์ตูนเซอร์วิสล่ะก็ ในความคิดของไหเป๋อ ไหเป๋อชอบสาวๆ "หน้าประถม นมคิริโกะ" ค่ะ (ปล. คิริโกะคือนางเอก(???)ในจอมโหดกะทะเหล็ก โดยมีกฏเกณฑ์ว่า หากนมหนึ่งข้างไม่ใหญ่ไปกว่าหัวของสาวเจ้าแล้ว แปลว่าหล่อนคนนั้นนมแบน (ตรงไหนวะ?))
ส่วนพระเอก เอ้อ ก็คงเป็นพระเอกตามแบบฉบับแหล่ะ นายจ๋องๆ ที่เรียนไม่เก่ง เข้าสังคมไม่เก่ง แถมยังไม่มีงานอดิเรกเป็นชิ้นเป็นอัน เรื่องที่พอจะให้เพ้อฝันได้ก็คงเป็นนางเอกสาวของเรา
หากจะเปิดฉากมาให้อะโจ๊ะโบ๊ะเลยก็ดูไม่สมกับคาแรกเตอร์สาวซึน เพราะงั้นทำไงดีล่ะที่ทำให้สาวซึนของเราได้พบกับพระเอก เอาล่ะ ฉากคลาสสิค!
TADA~~~
นางเอกของเราถูกลวนลามโดยคุณลุงบนรถไฟ!
(ว่าแต่อีลุงนี่หื่นจริงๆ ล้วงลึ๊กลึก -*-;;;)
แน่นอน เมื่อเห็นสาวที่ตัวเองหมายปอง อีตาพระเอกจึงสวมวิญญาณหนุ่มรถไฟดอดไปช่วยสาวเจ้าทันที โดยบอกกับไอ้หื่นกามว่า หากไม่หยุด เขาจะตะโกนบอกทุกคนว่าอีลุงนี่แหล่ะมันเป็นโรคจิต!
ดูเหมือนลุงจะยอมหยุดโดยดีและลงสถานีที่จอดต่อจากนั้น และเมื่อทั้งสองคนออกมายังสถานีแถวโรงเรียน พระเอกเราก็ทำตามแบบฟอร์ม
"เป็นอะไรมั๊ย?"
และแน่นอน นางเอกซึนของเราคงไม่ขอบคุณด้วยเสียงหวานจ๋อย หรือส่งแก้วแอร์เมสให้กับหนุ่มของเราแน่นอน
"ใครขอให้ช่วยกัน ฉันกำลังจะจัดการกับมันพอดี!"
นางเอกสาวตอบเสียงห้วนๆ ทำเอาพระเอกของเราใบ้รับประทาน
และเรื่องก็บลาๆๆๆ เวลาก็ผ่านไปเรื่อยๆโดยที่ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรกัน แต่แล้ว แต่แล้วววว วันหนึ่งที่พระเอกเซ็งจัด และหนีขึ้นไปนอนเล่นบนดาดฟ้า สาวเจ้าก็ปรากฏตัวพร้อมกับฉากเซอร์วิสที่คุ้นตา
พร่วด! พระเอกสำลักเลือดกำเดากลับเข้าโพรงจมูกแทบไม่ทันเมื่อจู่ๆสาวน้อยที่แสนจะหยิ่งโผล่มาโชว์ลิงให้เห็นจากมุมที่มีเพียงตากล้องวิตรถารเท่านั้นที่จะเห็นได้
"ทำไมไม่เข้าเรียน"
หัวใจของพระเอกหนุ่มของเราเต้นระรัว หรือว่า....
"ก็...มาตามเหรอ?"
เจ้าหล่อนชักสีหน้าตามแบบสาวซึนในทันที
"ใครมาตามนายกันยะ!"
"จำเวรหยิบชีทของตัวเองไม่ได้หรือไง นายกับฉันต้องไปหยิบชีทด้วยกันสำหรับวิชาเลขของวันพรุ่งนี้ต่างหาก!"
หัวใจพองโตของหนุ่มน้อยแฟ่บลงไปบ้าง แต่ถึงอย่างนั้นก็ช่างโชคดีจริงๆที่เขาได้ไปหยิบชีทกับสาวในฝัน
ระหว่างทาง เขาแอบมองเธอหลายครั้ง เขาแอบชอบเธอมาตั้งแต่พิธีปฐมนิเทศน์ แต่จากการเฝ้ามองเรื่อยมานั้น ทำให้เขารู้ว่าเธอแอบชอบอาจารย์สอนภาษาญี่ปุ่นของพวกเขาอยู่ ซึ่งอาจารย์คนนี้เป็นอาจารย์หนุ่มหน้าตาดีที่มีเด็กสาวๆกรี๊ดกันมาก และตัวเขาก็เทียบกับอาจารย์ไม่ได้เลยซักนิด
"เธอโดดเรียนมาเหรอ?"
เขาถามเมื่อเพิ่งระลึกขึ้นได้ว่านี่ยังอยู่ในคาบเรียน
"ไม่ใช่เรื่องของนายซะหน่อย"
เขาเงียบไปหลังจากนั้น จนกระทั่งพวกเขาถึงหน้าห้องของอาจารย์สอนวิชาเลข เสียงงึมงำที่ดังลอดออกมาทำให้เขาจะยกมือขึ้นเคาะประตู แต่ก็ต้องชะงักเมื่อมีเสียงที่อย่างกับเสียงในวีดีโอผู้ใหญ่ที่เคยดูดังขึ้นมา
ใบหน้าของเขาแดงจัด ไม่กล้าหันไปมองหน้าสาวน้อยที่อยู่ข้างตัว
หรือว่าข่าวลือที่อาจารย์เลขมีอะไรกับนักเรียนสาวๆหรืออาจารย์สาวๆจะเป็นความจริง?
ชั่วขณะหนึ่งเขาลังเล แต่อีกใจหนึ่งก็อยากรู้ว่าอีกฝ่ายคือใคร เพราะงั้นเขาจึงสอดเล็บเข้าไปในร่องประตู แล้วดันมันให้เปิดออกเล็กน้อย
เส้นผมยาวสลวยที่เคลียสัมผัสแก้มทำให้เขารู้ว่าเธอเองก็สนใจและอยากเห็นสิ่งที่เกิดภายในห้องเช่นกัน หัวใจของเขาเต้นระทึกขึ้นมาอีกครั้ง เธออยู่ใกล้แค่นี้เอง แต่ภาพข้างหน้ากลับทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้นเอาดื้อๆ
อาจารย์สอนเลขของพวกเขากับอาจารย์สอนวิชาภาษาไทยที่แสนจะป๊อปปูล่าร์ในหมู่สาวๆกำลังนัวเนียกัน!
โอ้ พระเจ้า คามิซามะ เขาไม่อยากจะเชื่อเลย
แต่คนที่ช๊อคที่สุดไม่ใช่เขา เป็นสาวน้อยที่แอบชอบอาจารย์คนนั้นต่างหาก
เธอผละออกมาจากร่องประตูก่อนจะหันหลังกลับและวิ่งสุดชีวิต ทำให้เขาวิ่งตามเธอโดยไม่ใส่ใจว่าคนในห้องจะได้ยินเสียงของพวกเขาหรือไม่
กว่าเขาจะตามเธอทันจนกระทั่งคว้าข้อมือของเธอได้ก็อยู่จนเกือบสุดระเบียงแล้ว
"ผม...ผมขอโทษ ผมเสียใจด้วยนะ"
ดวงตากลมโตของเธอตวัดขึ้นมามองเขาอย่างกินเลือดกินเนื้อ แต่ตอนนี้เขากลับไม่กลัวเลยซักนิดเมื่อมันชุ่มด้วยน้ำตา
"ไม่เกี่ยวกับนายซักหน่อย แล้วฉันก็ไม่ได้เสียใจด้วย!"
"คุณชอบอาจารย์อยู่ไม่ใช่เหรอ?"
เธอสะดุ้งไปเมื่อเขาพูดออกไป แต่ก็ยังคงชักสีหน้าโกรธเคือง
"จะไปไหนก็ไป อย่างนายน่ะ ไม่รู้อะไรหรอก!"
เขานิ่งไปซักพัก ก่อนจะพูดออกไป
"รู้สิ ผมเฝ้ามองคุณมาตลอดเลยนะ"
เธอมองเขาราวกับว่าเขาชูป้ายรายการดาราจำเป็นขึ้นมา ดังนั้นเขาจึงพูดต่อ
"ผมแอบชอบคุณมาตั้งแต่ตอนปีหนึ่งแล้ว"
คิ้วของเธอขมวดมุ่น ดวงตาเป็นสีจัด
"นายมันก็เหมือนผู้ชายคนอื่นๆน่ะแหล่ะ ผู้ชายน่ะทั้งสกปรกแล้วก็ลามก มองหน้าอกของฉันแล้วก็ซุบซิบกันสนุกปาก พวกนายน่ะไม่รู้หรอกว่ามันทำให้ฉันอายแล้วก็ลำบากใจขนาดไหน! พวกผู้ชายมันก็แย่เหมือนๆกันน่ะแหล่ะ!"
"ผมไม่ได้--- ผมไม่ใช่--- ผมชอบคุณจริงๆนะฮะ ผมชอบคุณเพราะว่าคุณยอมสละไก่ทอดในข้าวกล่องให้กับหมาข้างถนนตอนเช้าวันปฐมนิเทศน์ ทั้งๆที่มันดูไม่สบายแล้วก็สกปรกขนาดนั้น แต่คุณก็ป้อนให้มันจนถึงปาก ผมรู้ดีว่าจริงๆแล้วคุณน่ะต่างจากเด็กผู้หญิงคนอื่นๆที่เอาแต่แต่งหน้าแต่งตัว เพราะงั้น..."
เธอเงียบ เงียบจนเขาเป็นกังวล
"ผมไม่ได้อยากจะให้คุณคบกับผมเลยทันทีหรอกนะครับ แต่อย่างน้อย...ขอให้เราเป็นเพื่อนกันได้มั๊ยครับ?"
เธอมองหน้าเขาอย่างพิจารณา เขาจึงเดินเข้าไป
แต่แล้วดูเหมือนกรรมเวรอะไรจะสาปส่องก็ไม่รู้ สมุดประจำตัวนักเรียนเขาที่ดูท่าว่ามันจะขยับขึ้นมาตอนวิ่งก็หล่นปุลงกับพื้น และเปิดให้เห็นถึงรูปถ่ายที่เขาซื้อต่อมาจากเพื่อนอีกที....
เงียบฉี่....
"นาย...นายมันก็เหมือนกับคนอื่นน่ะแหล่ะ ฉันเกลียดนายที่สุด!"
หมัดลุ่นๆเสยเข้าให้เต็มหน้าของเขา ก่อนที่เธอจะวิ่งจากไป เหลือไว้แต่รูปถ่ายในกระเป๋าใส่บัตรประจำตัวนักเรียนของเขาเท่านั้น
จบ -*-;;;; อา.... เป็น Bad ending สินะ ยินดีๆ *ตบไหล่พระเอกปุๆ* คบกับสาวซึนก็ต้องทำใจอย่างงี้แหล่ะเพื่อน
