2008/Jan/31

Title : (FFVII fic) นิทานก่อนนอนของคาดาจจี้ # สามผู้กล้า

Author : Hyperkaoru

Rate : PG-13 of NC-17 ???

Note : เนื่องจากฟิค All Wrong Done ที่ไหเป๋อกะพี่อานได้เปลี่ยน RedXIII เสือสีแดงในเกมส์กลายเป็นเด็กหนุ่ม และเขียนไปเขียนมาเป็นที่ถูกใจอย่างยิ่ง ในฟิคเรื่องนี้จึงขอหยิบมาใช้อีกค่ะ

Note 2 : คุณสามารถหาอ่านฟิคเรื่อง All Wrong Done รวมถึงฟิคไฟนอล 7 เรื่องอื่นๆ (ซึ่งมีบานตะไท) ได้จากบอร์ดของพี่อานค่ะ ^^

++++++++++++++++++++++++++++++++

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเจ้าหญิงของอาณาจักรแห่งหนึ่งถูกสมุนของมารร้ายซึ่งเป็นหมาป่ามาลักพาตัวไป เจ้าหญิงถูกจับขังไว้ที่หอคอยในปราสาทมารร้าย พระราชาได้ป่าวประกาศว่าหากมีอัศวินคนใดสามารถช่วยเจ้าหญิงกลับมาได้โดยสวัสดิภาพ จะได้แต่งงานกับเจ้าหญิงและครองบัลลังก์สืบต่อจากพระราชา

ผู้กล้าจำนวนมากมายได้ต่างอาสาจะกำจัดปีศาจร้าย ทว่าปีศาจและสมุนนั้นร้ายกาจเกินไป และในวันหนึ่ง สามผู้กล้าก็ประกาศว่าจะช่วยองค์หญิงออกมาให้ได้

"โธ่ วินซ์ฮะ ผมไม่ได้คิดจะแต่งงานกับเจ้าหญิงจริงๆนะฮะ" เด็กหนุ่มหัวเม่นผงกหัวหงึกๆใส่โทรศัพท์มือถือที่กำลังคุยอยู่ "แหม ผมแค่จะไปเป็นเพื่อนเรด-- เปล่าฮะ เรดเปล่าอยากแต่งงานกับเจ้าหญิง อันที่จริงเขาก็ยังโสดอยู่แต่เขาทำไปเพื่อผดุงความยุติธรรมน่ะฮะ เผอิญว่าหมู่นี้มารร้ายจากต่างดาวไม่ค่อยได้บุกญี่ปุ่น เอ๊ย- โลกซักเท่าไหร่ พวกเราเลยว่างงานกันน่ะฮะ" แซคเงียบไปซักพัก ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ส่งให้เรโน่ที่กำลังนั่งกินลูกชิ้นอยู่ "เฮ้ย เรโน่ ของนายน่ะ"

เรโน่รับโทรศัพท์อย่างหวาดๆ ห่อไหล่ขณะเอาโทรศัพท์แนบหู "จ๋าจ่ะ นี่เรโน่พูดจ่ะทูนหัว" ก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงวีนมาจากปลายสาย ทว่าหดหูหดหางฟังหน้าตาเจี๋ยมเจี้ยมโดยดี "แหม ยาซูจัง เรโน่เปล่าคิดครองบัลลังก์จริงๆนะจ๊ะ โธ่ ยาซูจัง เรื่องงานบ้านก็ให้ไอ้คล้าวมันทำไปซี่-- เอ๋? ไอ้คล้าวตัดช่องน้อยแต่พอตัวหนีไปกับเจ้าชายภูติในป่าแล้วเหรอ? ก็...นะ จริงๆนะ เรโน่ไม่ได้กะชิ่งงานบ้านเลยนะ ไปก็ไปลำบากนะจ๊ะ ไม่ได้ไปสบาย" เด็กหนุ่มหัวไก่หันมาส่งสายตาเขม่นๆให้กับแซคที่หัวเราะกึกๆ "จ้า จริงๆจ่ะ แหม น้องยาซู ถ้าเรโน่ช่วยเจ้าหญิงกลับมาได้ พวกเราจะได้นั่งกินนอนกินบนกองเงินกองทองในท้องพระคลังไงจ๊ะ ส่วนเจ้าหญิงน่ะยกก็ให้นานากิไป น้องยาซูเตรียมฝันหวานรอพี่เรโน่เอาราชรถไปรับได้เลยนะจ๊ะ คราวนี้จะได้มีเสื้อผ้าหรูๆใส่ไม่ต้องให้คาดาจข่มแล้วไงล่ะ"

นานากิเลื่อนถ้วยน้ำชาไปให้กับเพื่อนที่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอกขณะปิดโทรศัพท์ลง "เอิ่ม...เรโน่ จริงๆนะ ชั้นไม่คิดจะแต่งงานกับองค์หญิง นายก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าถ้ากลับจากภารกิจนี้ชั้นจะออกบวชน่ะ"

แซคกลอกตา ก่อนจะตบบ่าเพื่อนผิวสีเข้ม "เฮ้ย เรด ไม่เอาน่า ออกบ่งออกบวชอะไรกัน ได้ยินมาว่าเจ้าหญิงน่ะผมสีทองตาสีเขียว ดูจากหน้าตาพระราชินีสกาเล็ตแล้วท่าทางจะจิ้มลิ้มน่ารักอยู่พอตัวเลย แล้วคราวนี้นายจะได้เป็นพระราชาเชียวนะเฟร้ย! ส่วนพวกเราเก๊าะจะยอมเป็นเพื่อนพระเอก ช่วยนายเสวยสุขบนกองเงินกองทองไงล่ะ"

ด้วยใจอันมุ่งมั่นในความรักและความยุติธรรม สามผู้กล้าได้ออกเดินทาง แม้ว่าจะต้องเผชิญกับความเหน็ดเหนื่อย หรือสมุนของจอมปีศาจก็ตาม แต่เด็กหนุ่มทั้งสามก็มิได้ย่อท้อ จิตใจอันกล้าหาญนำทางให้พวกเขามุ่งตรงไปยังปราสาทของมารร้าย

"โอ๊ะ ชิบหายแล้ว"

"ทำไมเหรอเรโน่?" เรดถามเพื่อนหนุ่มที่หน้าตาเลิกลั่ก กำลังรื้อค้นอะไรซักอย่างกระจุยกระจาย

แซคหัวเราะหึๆ "โธ่ จะมีอะไรล่ะ สงสัยว่าแม่สาวที่มันหิ้วมานอนด้วยเมื่อคืนจะจิ๊กถุงเงินของมันไปล่ะสิ ใช่มะ?" เขาหันไปหลิ่วตาให้กับอีกฝ่าย

เรโน่หันมามองทางทั้งสองด้วยหน้าซีดเผือด "เอ่อ...ถุงเงิน แต่เป็นถุงเงินของพวกเราทั้งหมดต่างหาก"

เด็กหนุ่มหัวเม่นทำตาโต "ว่าไงนะ! แก๊! ไอ้เรโน่ ชั้นยังไม่ได้ซื้อของฝากเมืองนี้ไว้สำหรับวินซ์เลยนะเฟ้ย!"

นานากิกุมขมับ ดูท่าว่าพวกเขาคงต้องเก็บเงินกันอยู่ในเมืองนี้อีกนานกว่าจะจ่ายค่าผ่านประตูเมืองที่จะไปต่อได้

เมื่อมาถึงป่าแห่งการหลับใหลซึ่งเป็นป่าที่ผู้กล้าเกือบครึ่งหนึ่งที่จะมาช่วยเจ้าหญิงต้องจบชีวิตลงที่นี่ สามผู้กล้าก็ได้เจอกับพ่อมดซึ่งยื่นข้อเสนอว่า ถ้าปฏิบัติตามภารกิจได้ ก็จะให้ผ่านไปโดยสวัสดิภาพ

"เอิ่ม...แซคกี้ พวกเราหาทางอื่นไปปราสาทของจอมมารกันเถอะ" นานากิมองเพื่อนหนุ่มอย่างเป็นห่วงเป็นใย

เด็กหนุ่มหัวเม่นเลียริมฝีปากแห้งผาก ก่อนจะตบะแตกแล้วเอาวัตถุที่อยู่ในมือขว้างใส่หัวพ่อมดดอน คอนเนโอ พ่อมดผู้ครองป่าแห่งการหลับใหล "เออ นั่นสิ! แม่งเอ๊ย! ใครจะเอาดิลโด้ยัดเข้าไปในรูตูดได้พร้อมๆกันสิบอันวะ!"

"แต่พวกเราไม่มีทางเลือกแล้ว" เรโน่กัดฟันกรอดขณะที่กำลังสอดดิลโด้แท่งที่แปดเข้าไปในประตูหลัง และตามด้วยแท่งที่เก้า และเมื่อถึงแท่งที่สิบ เรโน่ก็กระอักเลือดออกมาทางปาก (ทำไม?) ก่อนจะกุมมือของนานากิเพื่อนรักเอาไว้ "เรด ชั้น...ชั้นคงขยับไม่ได้อีกหลายวัน นายกับแซคกี้ไปเหอะ แล้ว...แล้ว...ถ้านายกำจัดจอมมารได้ อย่าลืมเติมเงินโทรศัพท์ให้ชั้นนะ เงินในโทรศัพท์ชั้นใกล้จะหมดแล้ว ถ้าไม่โทรไปเดี๋ยวน้องยาซูอาละวาด แล้วก็ส่งลีมูซีนมารับขากลับด้วยล่ะ อ่อก!" คำสั่งเสียก่อนหมดสติของเรโน่จบอยู่แค่นั้น

เรดมองเพื่อนหนุ่มอย่างตื้นตัน เขากุมมืออีกฝ่ายไว้แน่น "โอเค เรโน่ ชั้นจะไม่ทำให้นายต้องเสียสละเปล่าๆแน่"

แซคมองมิตรภาพอันซาบซึ้งระหว่างคนทั้งคู่ ในขณะดึงดิลโด้ออกมาจากตูดของเรโน่แล้วสงสัยว่าปกติตอนอยู่บ้านเรโน่กับยาซูเล่นหนักกันขนาดไหน รูตูดของเรโน่ถึงไม่ฉีกเลยซักนิดขนาดเอาดิลโด้สิบแท่งใส่เข้าไป

ผู้กล้าเรโน่ได้เสียสละตัวเองเพื่อให้เพื่อนทั้งสองผ่านภารกิจไปได้ แม้ว่าอยากจะไปพร้อมๆกันสามคน แต่เวลาก็ไม่รอท่า ผู้กล้าแซคกับผู้กล้านานากิตกลงกันรุดหน้าไปช่วยเจ้าหญิง และในที่สุดทั้งสองก็มาถึงปราสาท

"โห เชี่ย นายเห็นกองทัพซารูมา-- เอ๊ย กองทัพจอมมารนั่นมั๊ย? มีบานตะไทอย่างกะไข่พยาธิ นี่ยังดีนะที่ไม่มีดวงตาพญามารตรวจจับผู้บุกรุกอยู่ข้างบน ไม่งั้นพวกเราเตรียมกระโดดปล่องภูเขาไฟตายได้--- ไม่สิ ชั้นว่าชั้นกลับไปบ้านไปนอนกอดวินซ์หาทางแบล๊คเมล์รูฟัสยังจะง่ายกว่าอีก" แซคทำหน้าแขยง โอเค บรรดาปีศาจหน้าตาเหมือนออร์คนั่นต่อให้มาเป็นร้อยเป็นพันเขายังไม่หวั่น ติดอยู่ที่พวกมัน.... ไอ้พวกเวรนั้นใส่ชุดโลลิต้าลูกไม้บานกระจาย แถมยังใช้อาวุธที่หน้าตาเหมือนคธาเซเลอร์มูนอีก โอ้ พระเจ้า ใครแม่งเป็นฝ่ายคอสตูมวะ?

"เอิ่ม..." นานากิรู้สึกละอายที่ออกจะเห็นด้วยกับแซคเมื่อเห็นกองทัพปีศาจที่ชุมนุมอยู่ตรงสวนหย่อมด้านหน้าของราชวัง พวกเขามีกันอยู่สองคนและคงไม่สามารถฝ่าพวกนั้นไปได้ แม้ว่าคุณปีศาจเหล่านั้นจะจิบชากินคุกกี้บนชุดโต๊ะเก้าอี้เหล็กดัดสีขาวมีร่มสนามกางกันแดดราวกับว่าอยู่ในงานสังสรรค์ก็ตามเถอะ "นายคิดยังไงกับการเข้าทางประตูหลังน่ะ?"

"โอ้ เยส สุดยอดเลยล่ะ ยิ่งใช้เจลแบบถูแล้วร้อนยิ่งเจ๋งเข้าไปใหญ่ ความจริงเข้าทางปากก็ดีเหมือนกันนะ แต่วินซ์ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่เพราะชั้นมักจะลืมตัวกระแทกเข้าไปให้สำลักน่ะ"

นานากิหน้าแดงแจ๋ เขาอ้อมแอ้มบอกไปอีกที "เอ่อ ชั้นหมายถึง เข้าปราสาททางประตูหลังน่ะ แบบว่าก็คุณปีศาจมาอออยู่ทางประตูหน้าเต็มไปหมดเลย ทางประตูหลังน่าจะโล่งนะ"

แซคหันมาทำหน้าแห่ะๆใส่เขา "อ่า ก็ดีเหมือนกันนะ"

เมื่อพิจารณาแล้วว่าเข้าทางด้านหน้าที่มีปีศาจดุร้ายน่ากลัวขวางไว้ไม่ได้ ผู้กล้าทั้งสองจึงลอบไต่หอคอยขึ้นไปแทน และเมื่อถึงยอดหอคอย ทั้งสองก็พบกับห้องโถงซึ่งมีประตูบานใหญ่ถูกล๊อกกุญแจไว้อยู่

"แม่งเอ๊ย ใครแม่งใส่กุญแจไว้วะ ไม่ว่าจะปีนขึ้นมาหรือสู้กับสัตว์ประหลาดฝ่าขึ้นมาแม่งก็เหนื่อยจะตายห่ะอยู่แล้ว ยังมีกุญแจล๊อคประตูไว้อีก! เจร๊ด ไอ้ปีศาจนั่นมันต้องเป็นพวกโรคจิตซาดิสต์ชอบดูคนทุกข์ทรมานแหงๆ"

เรดมองแม่กุญแจ ก่อนจะสำรวจไปรอบๆโถง เขาไม่พบกุญแจแต่พบกิ๊บดำกล่องหนึ่ง "อา...มีแต่กิ๊บดำน่ะ แย่จริง พวกเราเป็นผู้กล้า ไม่ได้ย่องเบาเป็นอาชีพซะด้วย แล้วจะสะเดาะกุญแจยังไงล่ะ" เด็กหนุ่มผิวแทนถอนหายใจเฮือก ก่อนจะหันไปมองเพื่อนหนุ่มที่บิดไปบิดมาอยู่ข้างๆ "เอ๋? ทำไมเหรอแซค"

"คือ...เรด ถ้ามีกิ๊บดำน่ะ แบบว่าชั้นไม่ได้ย่องเบาเป็นอาชีพหรอก แต่ก็พอจะสะเดาะได้เหมือนกัน"

และเมื่อผู้กล้าใช้ความสามารถที่มีในการเปิดประตูบานใหญ่แล้ว พวกเขาก็ได้พบกับเจ้าหญิงผมสีทองตาสีเขียวผู้ที่พวกเขาตั้งใจจะช่วยกลับไป

"แสด!!!!! นี่มันหลอกกันนี่หว่า!" แซคอุทานลั่นเมื่อพบว่าเจ้าหญิงผมสีทองตาสีเขียว มีสีผมและสีตาตามนั้น แต่ส่วนอื่น ไม่ว่าจะใบหน้า รูปร่าง หรือองค์ประกอบโดยรวม ก็เป็นแค่ลุงแก่ๆโรคจิตที่ใส่ชุดกระโปรงเจ้าหญิงฟูฟ่องสีชมพูหวานแหววเท่านั้น "เจ้าหญิงห่ะอะไรวะเนี่ย มิน่าล่ะพระราชาแม่งถึงไม่เคยเอาตัวออกโชว์เลย"

เรดอุทานออกมาเบาๆ ที่เขาตกใจไม่ใช่รูปร่างหน้าตาของเจ้าหญิง แต่เป็นการที่'เจ้าหญิงผู้ถูกลักพา' กำลังเล่นอีแก่กินน้ำกับหมาป่าผู้เป็นสมุนปีศาจอย่างเมามัน

คุณหมาป่าหูตั้งตาโตเมื่อเห็นผู้กล้าทั้งสอง "อ๊ะ เจ๋ง! มาเลยๆ ขาครบแล้วมาจั่วป๊อกเด้งกัน"

เจ้าหญิงซิดที่นั่งท่าเจ๊กกินข้าวต้มสูบบุหรี่ปุ๋ยๆหันไปทางผู้มาใหม่ทั้งสอง ก่อนจะตะลึงอึ้งเมื่อประสานสายตาเข้ากับอัศวินในเกราะเงินผู้มีผิวแทน ผมและตาเป็นสีแดงเจิดจรัส

ในขณะเดียวกัน เรดที่สบกับดวงตาสีเขียว ผมสีทองทรงลานบิน หนวดเคราเฟิ้มเขียวบนแนวคาง และร่างกายกำยำในชุดกระโปรงผ้าไหม ทั้งหมดนั่นทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ

แซคมองปฏิกริยาของคนทั้งสอง ก่อนจะหน้ามืดวิงเวียนคล้ายจะเป็นลม เด็กหนุ่ม hyperventilation และหน้ามืดเหมือนคุณนายในละครหลังข่าวตอนรู้ว่าลูกชายตัวเองเป็นเกย์ไปทันที

เมื่อแรกพบสบสายตา ทั้งอัศวินและเจ้าหญิงก็ต่างตกหลุมรักกันในทันที ทว่าเป็นที่น่าเศร้ายิ่งนักที่ผู้กล้าแซคเหน็ดเหนื่อยจนหมดสติไม่สามารถต่อสู้กับสมุนปีศาจได้

"หวา! อย่าเพิ่งเป็นลมไปดิ๊ อย่างงี้ขาก็ไม่ครบซี่!" เจเนซิส หมาป่าหนุ่มครวญออกมาอย่างเสียดาย "แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวชั้นตามโปรเฟสเซอร์ขึ้นมาเล่นด้วย"

และในระหว่างห้วงเวลาวิกฤตที่ผู้กล้านานากิเหลืออยู่ตัวคนเดียว จอมมารก็ปรากฏกายขึ้น!

"เจเนซิส ถ้าแกตามตัวชั้นขึ้นมาจากแล๊บโดยไม่มีเหตุผลดีๆล่ะก็ ชั้นได้งดข้าวเย็นแกแน่ๆ"

สมุนหมาป่าทำท่ากระเง้ากระงอด "โห่ โปรเฟสเซอร์ฮะ เราอุตส่าห์มีแขกผู้น่ารักมาเยือนนะฮะ ถึงอีกคนจะสลบไปแล้วก็เหอะ"

ดวงตาสีดำคมกริบของโฮโจตวัดหันไปมองเด็กหนุ่มผมแดงที่ยืนกุมดาบตัวสั่นอยู่ เขาสาวเท้าก้าวยาวๆเข้าไปจนประชิดตัวของอีกฝ่าย ก่อนจะช้อนคางขึ้นมองดวงตาสีแดง "หือมม์ ใช้ได้เหมือนกันนี่" เมื่อราชาปีศาจดีดนิ้ว ชุดเกราะและเสื้อผ้าของเรดก็เปลี่ยนเป็นชุดคอร์เซ็ตหนังติดกระโปรงลูกไม้สั้นจู๋สีดำที่มีถุงน่องตาข่ายกับสายรัดถุงน่องเข้าชุดกัน

เจเนซิสครวญครางออกมาเมื่อเห็นเด็กหนุ่ม

ส่วนเจ้าหญิงซิดเป่าปากเปี้ยว

เรดอ้าปากค้าง เขาพยายามจะถอยหลังให้ห่างจากจอมมารทว่าก็ต้องหงายหลังเพราะรองเท้าบู๊ตคอมแบตของเขาเปลี่ยนเป็นส้นสูงสี่นิ้ว ทว่าร่างของเขาไม่ได้หงายหลังหัวฟาดพื้น แต่ล้มลงในอ้อมกอดของจอมปีศาจแทน

โฮโจได้ทีรวบเด็กหนุ่มขึ้นอุ้ม ก่อนจะวางให้นอนลงบนโต๊ะเล่นไพ่ที่สมุนของเขาและเจ้าหญิงกำลังเล่นคาไว้อยู่ "เอาล่ะ มาจ่ายค่าบุกรุกปราสาทชั้นกันดีกว่านะ"

ผู้กล้านานากิได้พยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อที่จะต่อสู้กับจอมมาร การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดเมื่อไม่ใช่แต่จอมมารที่เขาต้องรับมือด้วย

"จ...เจ้าหญิง...อ๊ะ!"

เจ้าของดวงตาสีเขียวยิ้มกว้าง ก่อนจะลูบไล้ใบหน้าของเรดแล้วสอดมือเข้าไปขยุ้มเส้นผมสีแดง "เรียกชั้นว่าซิดสิ เอาล่ะ เด็กดี เปิดปากออกกว้างๆแล้วให้ชั้นเข้าไปหน่อย"

ลมหายใจของนานากิติดขัดเมื่อจอมปีศาจโฮโจกระแทกท่อนลำเข้ามาจนมิดในตัวของเขา ในขณะที่สมุนปีศาจเจเนซิสกำลังขย่มส่วนที่แข็งขืนของเขาอยู่ แต่ถึงกระนั่นเขาก็อ้าปากเปิดรับกึ่งกลางลำตัวของซิดที่คร่อมหว่างขาไว้เหนือหัวเขา

การต่อสู้ได้ดำเนินไปจนผู้กล้าทั้งเหน็ดเหนื่อยและได้รับบาดเจ็บสาหัส นานากิคิดว่าเขาคงไม่มีทางรอดแล้วแน่ๆ จนกระทั่งผู้กล้าแซคฟื้นขึ้นมาสร้างปาฏิหารย์ขึ้น!

"ไอ้ปีศาจร้าย แกปล่อยเรดเดี๋ยวนี้นะ" แซคตวาดขณะเขม้นตามองโฮโจที่กำลังอึ๊บเพื่อนผมแดงของตัวเองอยู่ เรดลืมตาโพลงอย่างดีใจ แต่พูดอะไรไม่ได้เพราะมีของๆเจ้าหญิงซิดคาอยู่ในปากทั้งดุ้น

จอมมารโฮโจมองไปทางเด็กหนุ่มผมเม่น "อะไร แกใจร้อนขนาดนั้นเชียว? จี แกไปเล่นกับเจ้าหัวเม่นไปพลางๆก่อนละกัน"

ก่อนที่เจเนซิสจะได้ทันตกลงหรือปฏิเสธอะไร แซคก็ตวาดแว๊ด "ไม่ใช่โว๊ย แกกำลังอึ๊บเพื่อนชั้นอยู่! หมอนั่นสดซิงเอาไปเปิดประมูลได้หลายตังค์เชียวนะเฟร้ย! เพราะงั้นจ่ายค่าเสียหายมาซะดีๆ"

โฮโจไม่ใส่ใจเสียงประท้วงอู้อี้จากเด็กหนุ่มที่กำลังอึ๊บอยู่ "เฮอะ ไอ้หนู ชั้นไม่แจ้งจับแกฐานบุกรุกบ้านคนอื่นก็บุญตายละ แต่เอาเหอะ ตอนนี้ชั้นกำลังอารมณ์ดี แกก็เอาตัวเจ้าหญิงถึกนี่กลับไปละกัน เพราะชั้นได้เพื่อนเล่นใหม่ให้จีแล้ว"

"ไม่ได้เฟ้ย!" แซคแยกเขี้ยว "แล้วชั้นจะทำยังไงล่ะวะถ้าเหลือแค่ชั้นกับเรโน่พาไอ้เจ้าหญิงบ้านี่กลับไปแค่สองคนน่ะ เพราะพระราชาประกาศว่าถ้าใครพาเจ้าหญิงกลับไปได้ก็จะให้แต่งงาน ถึงชั้นจะไม่มีวินซ์อยู่ แต่ฝันไปเหอะ ให้แต่งงานกับลุงแก่ๆหนวดเขียวครึ้มล่ำบึ้กพลังKอย่างงี้เนี่ยนะ?! เพราะงั้นนายต้องส่งทั้งเจ้าหญิงแล้วก็นานากิกลับคืนมาให้ชั้นซะดีๆ นานากิจะได้กลับไปแต่งงานกับเจ้าหญิงแล้วชั้นกับวินซ์จะได้เสวยสุขในท้องพระคลัง"

"วินซ์?" จอมปีศาจโฮโจขมวดคิ้ว "วินซ์ที่ใช่มีหลานชายชื่อคลาวด์รึเปล่า ไอ้เด็กหัวโบะที่แต่งงานกับลูกชายชั้นน่ะ"

แซคชะงัก "อ...อะไรนะ? เซฟนี่ลูกแกเหรอ อุแม่เจ้า ปั้นกันออกมายังไงวะเนี่ย? งั้น....งั้น...ก็.."

"ใช่ หมายความว่าพวกเราเกี่ยวดองกันเป็นญาติห่างๆ แกคิดว่าไงล่ะถ้าเกิดพระราชารู้ความจริงว่าวินเซนต์มีลูกเขยเป็นลูกชายของจอมปีศาจ" โฮโจยิ้มกริ่ม "เอาเถอะ ชั้นจะยื่นข้อเสนอดีๆให้ เห็นว่าพวกเราดองเป็นญาติกันแล้วแกก็พาเด็กนี่มาให้ชั้น ฮืมม์ พวกแกย้ายมาอยู่ในปราสาทนี้ก็ได้นะ ตราบเท่าที่ไม่มายุ่งกับแล็บของชั้นน่ะ"

เด็กหนุ่มครุ่นคิดชั่งส่วนได้ส่วนเสีย ความจริงถ้าเอาตัวเจ้าหญิงไปได้เขาก็จะได้มีเงินล้างผลาญไปสิบชาติ แต่ถ้าเรดไม่ได้กลับไปด้วยไม่เขาก็เรโน่ต้องแต่งงานกับเจ้าหญิงถึก หรือไม่ก็ถูกเป่ากบาลโดยวินซ์หรือยาซูแน่ๆ ซึ่งทั้งสองทางเลือกก็ไม่น่าพิศมัยพอๆกัน แล้วการได้มาอยู่ที่ปราสาทจอมมารก็...ไม่ได้เลวร้ายอะไร เพราะดูเหมือนว่าเจ้าหมอนี่จะรวยพอควร บ้านช่องออกใหญ่โตมีลิ่วล้อเยอะแยะขนาดนี้ เขาคงได้เลื่อนฐานะเป็นคุณชายมีขี้ข้าซึ่งถึงแม้จะหน้าตาน่าเกลียดแล้วยังกระแดะใส่ชุดโลลิค่อน แต่ก็ดีกว่าต้องตายคากระสุนปืนหรือตายทั้งเป็นโดยการแต่งงานกับไอ้ลุงแก่ๆหื่นๆที่กำลังอึ๊บปากเรดนี่

"โอเค" แซคตกลงจับมือทำสัญญากับโฮโจเป็นมั่นเป็นเหมาะ "ชั้นจะเดินทางไปรับวินซ์แล้วก็คนที่เหลือ อ้อ ใช่ ขอบัตรเครดิตกับเงินสดด้วยล่ะ เพราะชั้นขี้เกียจเซ็นค่าใช้จ่ายในชื่อนาย" แซคยิ้มกว้างขณะโบกมือบ๋ายบายเพื่อนหนุ่มที่กำลังถูกทำอนาจารอยู่ "โอ้ เรด โทษทีนะ ลำบากนายหน่อยล่ะ อ้อ ใช่ ลีมูซีน ต้องเอาลีมูซีนออกไปรับเรโน่ด้วย ชั้นต้องรีบไปแล้ว ไม่ต้องห่วงเรื่องบัตรเติมเงินของเรโน่นะ เดี๋ยวชั้นจะซื้อให้เอง บ๊ายบายเพื่อน ไปล่ะ" แล้วแซคก็ผิวปากอย่างสบายอารมณ์ออกจากห้องไป ทิ้งให้นานากิได้แต่ทำเสียงอู้อี้ประท้วงและไอค่อกแค่กเมื่อเจ้าหญิงซิดเสร็จในปากของเขา

และโอ้ล่ะหนอ ทุกอย่างก็จบลงอย่างแฮปปี้เอนดิ้งด้วยการฉะนี้เอง ยินดีๆ

......................................

เรด : ยินดีอะไรล่ะฮะ! ทำไมผมถึงไม่ได้ออกความเห็นเลยล่ะ!

ซิด : ก็นายไม่ยอมออกเองนี่

เรด : ก็ผมพูดไม่ได้นี่ฮะ *หน้าแดง*

โฮโจ : งั้นคราวนี้ถึงตาชั้นทำให้นายพูดไม่ได้บ้างล่ะ เรดที่น่ารัก

จีจัง : อ๊ะ ผมต่อโปรเฟสเซอร์นะฮะ เรามาอึ๊บกันทั้งคืนดีกว่า!

เรด : o_O!!

FIN!

++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

Comment

Comment:

Tweet